اخلاق

در یکی از پست‌های قبلی درباره نسبی‌گرایی صحبت کردم. این بار می‌خواستم بیشتر به جای اینکه آن را نقد کنم، به مدلی که به نظرم جایگزین بهتری برای آن است بپردازم. اما قبل از اون می‌خواستم مشکلات نسبی گرایی خیلی کوتاه مرور کنم در مجموع به نظرم می‌توانیم این مشکلات را به نسبی‌گرایی نسبت بدهیم: اول، نسبی‌گرایی حق اعتراض را از همه می‌گیرد. مثلاً اگر کسی گفت «همه‌چی نسبی است، چیزی به اسم کار درست و غلط وجود ندارد»، می‌شود سیلی بر روی صورت آن شخص زد و اعلام کرد که شاید از منظری زدن این سیلی کاملاً کار موجهی است و آن شخص هم اعتراضی نباید بکند چرا که همه چی نسبی است. دوم، اگر کار درست یا غلط وجود نداشته باشد، هر کاری برای افراد مجاز می‌شود. طالبان خیلی راحت می‌تواند بگوید که ما خانم‌ها را در کیسه و گونی پنهان می‌کنیم و حق تحصیل را از آن‌ها می‌گیریم، چرا که از منظر ما این کاملاً کار درستی است. ...

از همه دوستانی که نوشته‌های من را دنبال می‌کنند و با لایک و کامنت حمایت می‌کنند خیلی ممنونم — اگر بخاطر این افراد نبود تا به حال از این کار منصرف شده بودم. موضوعی که قصد داشتم امروز درباره‌اش بنویسم موضوع خیلی مشهوری است. شما حتماً در یک جمع دوستانه یا خانوادگی افرادی را دیدید که می‌گویند: «همه چیز نسبی است، خوب یا بد که نداریم.» در کل به نظر می‌رسد در قشر تحصیل‌کرده ایرانی این اعتقاد هواداران زیادی دارد و یک باور بدیهی تلقی می‌شود. البته در سمت دیگر هم افرادی هستند که معتقدند حقیقت یکتاست و آن هم پیش‌شون است و کافی است که دست‌شان در جیب کنند و آن را دربیاورند. این گروه در جامعه آماری من کمتر هستند و فکر می‌کنم که بیشتر در بین قشر مذهبی‌تر پیدا می‌شوند. ...